- گل واژه هايي كه اشتياق مرا به ديدن تو صد چندان مي كنند ، غزل واره هايي كه موجب غليان احساسات سركشم مي شوند و تلالو طليعه ي آغازين خورشيد كه نويد بخش حضور توست،ختي اگر هيچ يك از اين ها نباشند، زيباي من ،باز هم مي پرستمت و گونه هاي تبدارت را مي بوسم و خنده هاي دلنوازت را
چكه،
چكه،
چكه،
من مي نوشم.
همين ديشب بود كه زير باران انتظار قدم هايت را مي كشيدم و آنقدر تا صبح،زير باران به اشتياق ديدارت گريستم كه باران بند آمد ! چرا نيامدي؟ من قصر طلايي نمي خواهم ، خودت خوب مي داني. من آرزوهاي شيشه اي ، من روياهاي عسلي، من چند شاخه مريم مي خواهم.
من تا طلوع لبخند دوباره ي تو ، ديگر به تماشاي فلق نخواهم نشست ، ديگر به شب هاي ستاره لبخند نخواهم زد. من جز به آستان نگاهت ايمان نخواهم آورد ، بيهوده رنج سفر بر خويش هموار مكن ،ببين انعكاس تبسم روياهامان هنوز برشيشه اي اين مهتاب ناتمام مي نشيند،هنوز فانوس ستاره مرا مست مي كند.
هيچ يادت هست ميان سكوت سرد غزل ها، چنان از شوق آواز پشت پنجره شادمان مي شدي كه به سادگي مي توانستم تپش هاي قلب مهربانت را بشنوم.
كسي چه مي داند شايد اگر به شبچراغ مهتاب قناعت كني، آسمان اين حوالي ، ديگر ، هرگز ، ابري نشود .باور كن من به همان يك كاسه شبنم به يك سبد از غزل هاي آبدارت ، راضي ام ، بازگرد ، شايد فردا ديگر فرصتي براي آواز نباشد...
باز دارد باران مي بارد ، و من تا صبح، تمام كوچه هاي منتهي به رويا را زير باران طي مي كنم تا شايد پيش از سپيده دم كليد بهشت روياهايت را در قاب خيس پنجره ي خانه اي كه هرگز نداشته ايم پيدا كنم، اگر آمدي و من خانه نبودم كليد را روبروي آينه ي مادربزرگ ، كنار گنجه ، لا بلاي يك سبد مريم گذاشته ام.
لبريز از يك انتظار طولاني ام، لطفا تا دير نشده خودت را برسان.
2- چه خود خواهانه متوقع ايم كه تمام كاينات مطابق ميل ما رفتار كنند ،
و چه كوذكانه دست از ادب مي شوييم وقتي كسي به ما ،نه، مي گويد.
چه بي رخمانه از يكديگر انتظار عشق داريم،
وچه ساده با كوچكترين مساله دل مي كنيم،
و وقيحانه سراغ عشق ديگري مي رويم،مبادا كه دلمان لحظه اي تنها بماند.
كاش صادقانه كنار هم مي نشستيم و ناراحتي هايمان را بيان مي كرديم،
كاش مي پذيرفتيم كه نمي توانيم كسي را مجبور به دوست داشتن خودمان كنيم،
كاش لا اقل با خودمان رو راست بوديم...